Tungkol sa Trabaho

Naniniwala akong walang tao sa mundo ang walang pangarap. Maaaring ito ay makapagpatayo ng bahay para sa magulang, o masustentuhan ang pag-aaral ng kapatid, at puwede rin ang paghahangad na makabili ng gamit na magbibigay saya sa sarili. Kahit na gaano man kalaki o kaliit ang isang pangarap, pangarap pa rin iyon.

Pero hindi lahat ng pangarap ay natutupad. Ito ang batas ng mundo: libre ang mangarap, ngunit binabayaran ang lahat para maabot ito. Kung wala kang pera, baka hindi mo makuha ang pangarap. Kung madiskarte ka, baka may maibuga ka pa.

Habang tinatapos ang mga kailangang dokumento para sa trabaho, sumagi sa isip ko ang mga paninindigan ko sa buhay noon nag-aaral pa ako sa UNC, naalala ko na pinapangarap kong maging manunulat, ang makapaglathala ng mga kuwento na babasahin ng maraming tao. At parang nakapanghihina ng loob na mapansin na ang nagbabasa ng mga sinusulat ko ay ang mga tao sa opisina, mga written report tungkol sa mga nangyari: mga detalye sa kaso ng bata, mga aktibidad sa LGU, budget request para sa kung ano-anong bagay. Ito ba ang pangarap ko noon? Hanggang dito na lang ba ang maaabot ng panulat ko?

Nasa panahon na siguro ako kung saan napapansin ko na ulit ang mga masasamang tingin, ang mga pag-iwas, at ang hindi pag-imbita dahil alam nila kung ano ang posisyon, ginagawa, at kalikasan ng trabaho ko. Sa madaling sabi, killjoy ako para sa kanila dahil iyon ang trabaho ng isa sa middleman na dinadaanan ng lahat ng dokumento bago dumating sa mas nakakataas. Burukrasya, ika-nga. Hindi ko naman sila masisisi, dahil para magawa nila ang kahingian ng trabaho nila, kinakailangan nilang mapunan ang mga kahingian ko. Hindi naman ako strikto, hindi rin ako naningil. Pero palaging may masamang tingin. Hindi ako palakuwento sa opisina, dahil hindi nagtutugma ang interes ko sa interes nila. Siguro nasa akin ang problema, siguro ako ang hindi marunong makibagay. O baka, sa tinagal-tagal ng panahon, mali pala ang trabahong napili ko.

Siguro isa ito sa mga dahilan kung bakit itinutulak ko ang sarili kong magsulat. Dahil sa pagsusulat, kahit wala akong nakaka-usap ng harapan, mayroon pa ring nakapagbabasa at nakadadama ng mga karanasan at opinyon ko sa mga bagay-bagay.

Sinasabi nila na mayroon namang laman ang mga sinusulat ko, mayroon naman akong sinasabi. Kahit ganoon, nakakaramdam pa rin ako na parang wala akong sinasabi at walang makikinig. Isa sa mga bagay na nagtutulak sa akin na patuloy na magsulat at umasa na mayroong nakahandang magbasa ng mga sinusulat ko.

Kung maaari lang maging trabaho ang pagsusulat, kung masusustentuhan ng pagsusulat ang pang-araw-araw, bakit hindi ko iyon kukunin? Ngayon ko lang napagtanto na ang nakapagsasaya a akin ay ang pagbabasa at ang pagsusulat, dahil nandoon ang kalayaan malayo sa kalayaan kapag naglalakad sa labas ng bahay, sa mga eskenita, o ang hiraya kapag nakasakay sa jeep.

Napakaraming proyekto ang bubuuin para ngayong taon kaya siguro ko siguro hinahanap ang oras, o hinihintay na dumating ang pagkakataon kung kailan handa na ang mga salita para mailagay ko sa papel, o matipa sa keyboard, o maimprenta sa isip.

Sa pagsasagawa ko ng mga responsibilidad ko sa trabaho, hindi nawawala ang mga isipin tungkol sa mga gusto kong isulat: ano ang susunod na mangyayari sa Pinapagindapat, ano pa kaya ang puwede kong gawin para sa Kaaway, o ano pa ba ang puwede kong isulat sa Tungkol sa. Hindi sapat ang ilang oras na pahinga pag-uwi para makapag-isip sa pagsusulat. Ipinapalaman ko sa mga minuto ng pagtigil ang mga hinuha sa isusulat.

Kaya habang dinadamdam ko ang mga nangyayari sa opisina, iniisip ko rin kung kailan kaya ako magiging malaya para makapagsulat. Oras ang kalaban ng bawat manunulat sa Pilipinas, dahil kadalasang naihihiwalay ang trabaho sa paglikha. Hindi nagsasama ang dalawang ito maliban kung nagtuturo ka ng malikhaing pagsulat at mga akda na isinusulat mo ang maging paksa sa klase (na  hindi naman nangyayari dahil formula based naman ang mga klase sa malikhaing pagsulat at may hiya pa rin ang mga nagtuturo ng MP na huwag ituro sa klase ang sariling akda pero puwede ang akda ng mga kaibigan.)

Siguro, kailangan ko pa ng oras para pag-isipan ang mga dapat kong gawin. May ilang buwan pa ako para makapagdesiyon. Sa ngayon, papakiramdam ko muna kung ano ang pinakamakapagsasaya sa akin. Maliban kasi sa pagsusulat, ang pagtulong sa mga tao dahil sa mga ginagawa ko ang nakapagpapasaya sa akin, lalo at totoo na bumabagal ang oras kapag tumatanda.

Kung oras ang kalaban ko, siguro kailangan kong pag-isipan ang kahalagahan ng bawat oras at kung ano ang dapat kong gawin para magamit ang bawat segundo sa mga bagay na may pinakamalaking ambag sa prinsipyo, sa panulat, at sa pagtupad sa mga nakapilang pangarap na naghihintay lang na magawa ang unang hakbang.


(Portrait: Alex Llorente)
Lumaki si Victoria Garcia sa Partido, Camarines Sur. Nagtapos ng BA Political Science sa University of Nueva Caceres. Kasalukuyan siyang nakatira sa Naga at nagsusulat para sa Tribuna, isang maliit na dyaryo sa Sorsogon, Sorsogon. Maaaring mabasa ang kaniyang nobela sa website ng Tribuna, pati na rin sa opisyal na Facebook Page nito. Kumonek sa kaniya sa https://www.minds.com/victoriagarcia/.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s